ครั้งแรกของฉัน

 ครั้งแรกของฉัน

เรื่องแรกเลยก็คือการทำงานครั้งแรก ผมเป็นคนที่ไม่เคยคิดที่จะทำงานหาเงินเลยจนวันหนึ่งผมก็อยากทำงานเพราะโควิดไม่ค่อยมีรายได้ซึ่งรายได้ที่ผมพูดถึงก็คือเงินที่ไปโรงเรียนนั้นเองพอโควิดมาก็เลยไม่ได้ไปโรงเรียนเกือบ 3 ปีแล้วผมจึงขาดรายได้มากจึงอยากหางานซึ่งงานแรกที่ผมได้ทำคือ การเดินเอาอาหารจากครัวไปให้เด็กเสริฟ ไปวันแรกคือตื่นเต้นมากครับเพราะไม่เคยทำงานอย่างนี้เลยและก็กลัวกับข้าวหกด้วยแต่พอทำไปเรื่อยก็สนุกมากเลยครับเพราะได้เดินไปนู้นนี้ในร้านมันไม่น่าเชื่อเลยแล้วค่าแรงก็คุ้มค่ามากเลยครับซึ่งผมได้ 400 บาทต่อวันและอาหารฟรีกินได้ไม่อั้นแต่แลกกับการทำงาน 12 ชม. และที่ผมมองว่าคุ้มคือร้านอาหารร้านนี้อยู่ห่างจากบ้านไม่ไกลมากขับมอไซค์ไปใช้เวลาแค่ 5-7 นาทีเองครับผมเลยเก็บเข้ากระเป๋าได้แบบเต็มๆ 400 รึอาจจะเสียค่าน้ำมันนิดหน่อย อ่อแล้วผมลืมบอกเลยว่าผมทำแค่วันเสาร์กับวันอาทิตย์ครับแถมสิ่งที่อยากให้ผมทำงานที่นี้ต่อคือพนักงานในครัวน่ารักมากเลยครับดูแลผมอย่างดีและก็ใจดีกับผมมากด้วยผมทำนู้นนี้หกหรือแตกเขาก็ไม่บ่นเลยครับและนี้ก็คือการทำงานครั้งแรกของผมครับ

เรื่องที่สองเลยคือผมติดโควิดครั้งแรกครับ 555 

ซึ่งการติดโควิดครั้งนี้ผมก็ติดแบบงงๆเหมือนกันเพราะผมก็คิดว่าผมดูแลตัวเองดีอยู่นะแต่สุดท้ายก็ติด โดยผมเริ่มมีอาการครั้งแรกเลยคือวันศุกร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ครับโดยอาการเริ่มแรกเลยคือผมมีอาการเจ็บคอแต่ผมก็คิดแค่ว่าผมน่าจะไม่ได้เป็นโควิดเพราะไม่มีอาการอื่นเลยผมเลยคิดว่าน่าจะเป็นแค่อาการจะเป็นไข้รึป่าวและก่อนหน้านั้นคือวันพฤหัสผมก็ได้ช่วยงานที่ร้านอาหารที่ผมทำงานอยู่คือช่วยยกของและฝนมันตกด้วยผมเลยคิดว่าน่าจะเป็นเพราะฝนที่ผมตากวันพฤหัสรึป่าวผมเลยเป็นเลยไม่ได้เอะใจอะไรแต่ผมเริ่มเอะใจคือวันอาทิตย์เพราะก่อนไปทำงานผมตื่นมาแล้วเวียนหัวแล้วพอขี้รถไปถึงที่ทำงานก็ยังไม่มีอาการอะไรเพิ่มเติมแต่พอทำงานได้สักพักผมก็เริ่มมีไข้ผมก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้ตากฝนมาหลายวันรึป่าวเลยเป็นไข้ธรรมดามั้งจนผมได้กินข้าวกินยาพาราผมก็รู้สึกว่าไข้มันหายนะแต่มีอาการน้ำมูกไหลมาแทนคือวันอาทิตย์นั้นผมทำงานจนกลับบ้านมานอนแล้วค่อยตรวจวันจันทร์ตอนเย็นเพราะผมรู้สึกว่าทำไมรอบนี้เป็นไข้นานจังเลยตรวจพอแหย่เสร็จ หยดเสร็จ ไม่ต้องรอถึง 15 นาที ของผมแค่ 1 นาทีมันก็ขึ้น 2 ขีดเลยครับท่านผู้ชม 😂 ผมเลยได้ทักไปบอกที่ร้านว่าผมติดที่ร้านก็วุ่นวายกันใหญ่เลยครับผมเลยนอนรอไปโรงพยาบาลพรุ่งนี้ โดยผมจะสรุปอาการของผมนะครับคือผมเป็นแค่ ไข้ มีน้ำมูก เจ็บคอ ปวดหัว ครับ

เรื่องที่สามอันนี้คือต่อจากการเป็นโควิดครับแต่ตอนนี้จะเป็นที่ผมนั้นได้ไปอยู่โรงพยาบาลสนามผมลืมบอกเลยว่าครอบครัวผมมี 4 คนแล้วผมติดกับแม่แค่สองคนพ่อกับน้องผมไม่ติด ผมเลยได้ติดต่อโรงพยาบาลสุขภาพว่าผมติดโควิดนะมีที่กักตัวมั้ยเขาเลยติดต่อนู้นี้ให้จนผมได้มาที่แถวตลาดไท แต่ว่าผมก็ไม่แน่ใจว่าส่วนไหน😂 แล้วรถที่ผมนั่งมาคือหลังรถกระบะครับ คือร้อนมากตอนนั้นเพราะมันช่วงเที่ยงพอดีพอถึฃที่กักตัวคุณพยาบาลก็ให้เขียนนู้นนี้นั้นพอเสร็จก็ได้ขึ้นมาห้องพักซึ่งห้องพักของที่นี้คือดีมากๆเลยครับมันเป็นห้องแยกห้องนึงนอนได้ 2 คนพอดีครับแล้วเตียงคือนุ่มมากแถมมีแอร์กับกาต้มน้ำร้อนให้ด้วย กับข้าวก็อร่อยแต่ติดที่ผมเป็นคนกินเก่งมากครับเลยรู้สึกไม่อิ่ม😂 โดยผมได้พักที่นี้ 10 วันครับพอครบ 10 วันก็ดูอาการ(เดี๋ยวผมมาต่อให้นะครับว่ามันเป็นยังไงต่อเพราะผมพึ่งได้กักตัวแค่ 5 วัน)

จัดทำโดย : นายสุวิจักขณ์ โชติกเดชาณรงค์ เลขที่ 42 ม.6/1